Preken

Gods grote verrassing

Koningskerk Paasmorgen 2010

door ds. L. Krüger

Gods grote verrassing

Schriftlezing: Marc. 16: 1 -16

Ik wil je vanmorgen uitnodigen: ga met me mee in de prediking, en ga ervan uit dat het verhaal van Pasen ook jou verhaal is. Ga ervan uit dat de ervaring van de vrouwen ook jou ervaring is. Wat zij deden, doet ook jij. Wat hen is overkomen, overkomt ook jou.
Het eerste dat we ervaren, is een grote ontroering voor de vrouwen. Wat een aangrijpend gebaar:

Ze maken het beste van een heel slechte zaak. Ze leggen zich neer bij de teleurstelling en verslagenheid en proberen er iets zinvols van te maken. Ze doen gewoon hun best onder deze nare omstandigheden.
Laten we dus om mee te beginnen dit tegenover elkaar te constateren: op onze manier doen we allen ook maar onze best. Meer kun je niet. Je doet wat je doen kan, en dan houdt het op.
De vrouwen: Ze onderhouden de sabbat, de rustdag (dat wordt van hen verwacht). Dan staan ze heel vroeg op, en nu de sabbat voorbij is, mogen ze weer kopen. Dus gaan ze geurige olie kopen, want dat heb je nodig om een lijk mee te balsemen. - ze moeten Hem balsemen, want ze wilden in het graf bij Hem rouwen. Aangezien Hij als misdadiger is terechtgesteld, moest het rouwen in afzondering geschieden, en niet in het openbaar. De balsem en de oliën moesten zorgen dat ook als het lijk al aan het ontbinden is, ze er nog bij konden.
Dan, wanneer de zon nog maar net op is, gaan ze naar het graf. Met reukolie gaan ze de dode tegemoet. Meer dan dat ze gedaan hebben, kunnen ze niet.
Het is of ze het aller-verschrikkelijkst ontwijken, en zich maar richten op het praktische: Ze willen niet denken aan Hem die dood is; aan de confrontatie met een lijk. Tot nu toe hebben ze al hun aandacht op de reukolieën gericht. Nu richten ze zich op de steen. Hoe gaan we deze opzij krijgen? Marcus meldt letterlijk: "het was een heel grote steen" – deze stenen wogen honderden kilogram.
Ik zeg het weer: in deze vrouwen herken ik iets van ons allemaal. De vrouwen... en een ieder van ons: op onze manier doen we wat we kunnen. We proberen er het beste van te maken. We zoeken oplossingen voor onze problemen en vraagstukken. Trouw gaan we naar de kerk. We lezen uit de Bijbel, we bidden. We bidden en danken aan tafel. Meer dan je best kun je ook niet doen.
De vrouwen: ze doen hun best. Ze doen wat gepast is. Ze doen wat van hen verwacht worden.
Maar weet u, toch komt er niets van terecht! Er kom niets terecht van al hun moeite, hun inspanning.
Ze hebben reukoliën en specerijen gekocht en meegenomen, maar deze hebben ze uiteindelijk nooit gebruikt! Ze hebben het waarschijnlijk daar laten staan of teruggenomen naar huis, maar ze hebben het niet gebruikt. En ook de steen, waar ze zich al mentaal op hebben voorbereid, en waarvan ze al hebben proberen te bedenken hoe ze deze weggerold zouden krijgen – ook de steen was al weggerold!
Van alles wat de vrouwen met zoveel zorg en toewijding hebben gedaan, kwam er helemaal niets terecht! Al hun plannen, hun inspanningen, hun gedachten... het werd niks. Want God doorkruist al hun plannen en hun verwachtingen.
Hij had een onvoorstelbare verrassing voor hen in petto. God deed ver boven wat ze konden denken of bidden! 'Wees niet bang. U zoekt Jezus, de man uit Nazareth die gekruisigd is. Hij is opgewekt uit de dood, hij is niet hier
De gestorvene is niet dood, Hij leeft! Wat een onbeschrijflijke verrassing. De vrouwen zochten de Jezus zoals zij zich Hem voorstelde: gekruisigd, dood, een lijk. Ze beschouwden Jezus als een verlengstuk van hun eigen ervaringen en opvatting. Maar Jezus openbaart Zich aan hen zoals Hij is: opgestaan, levend, overwinnend.
- Stel je dit vanmorgen voor: al je eigen inspanningen, al je plannen, al je opvattingen,
verwachtingen en voorbereidingen... dat je je best doet, en hoe je je best doet... het stelt allemaal niets voor. Er komt niets van terecht. Want God doet iets veel grootser en veel mooiers – ver boven wat je kunt denken, bidden of verwachten.
Daarom schrijft Paulus in Efez. 3: 20 & 21: Aan hem die door de kracht die in ons werkt bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij vragen of denken, aan hem komt de eer toe, in de kerk en in Christus Jezus, tot in alle generaties, tot in alle eeuwigheid.
Dat is het geheim van deze Paasmorgen: sluit aan bij Gods plan, zijn werk, zijn gedachten.
Laat jou gedachten en plannen vervangen worden door zijn plannen en zijn gedachten
En bovenal: door Zijn Woord.
De vrouwen hebben zich op iets natuurlijk voorbereid; God doet iets bovennatuurlijks.
Hoe vaak staan ons gedachten haaks op zijn gedachten, onze plannen haaks op zijn plannen, alleen maar omdat we ons zo vastklampen aan een bepaalde realisme.
Mensen zeggen vaak: wees realistisch! Dan is mijn vraag: over welke realisme heb je het?
Over de realisme van "dood is dood"? Of over de bovennatuurlijke realisme? – de realisme
van de gekruisigde Jezus, die door de kracht van de Heilige Geest, die ook in ons werkzaam is, uit de dood is opgestaan?
Zijn wij niet vaak totaal onrealistisch in onze denken, onze planning? (Wel heel begrijpelijk. Zoals ook de vrouwen. Ik hoop dat je me niet verkeerd begrijpt: ik praat niet laatdunkend of minachtend over wat de vrouwen hebben gedaan, over hun voorbereidingen, en dat ze naar het graf gingen.Integendeel, ik heb er heel veel respect voor. Juist doordat ze deden wat ze konden en wat van hen verwacht werd, waren ze dáár waar God aan het werk was en zijn grote macht openbaarde. Datzelfde geldt voor je eigen inspanningen: doe wat je kunt, de wat van je verwacht wordt, doe je best... en juist dat brengt je uiteindelijk daar waar God het overneemt!)
Het is onrealistisch om weinig van God te verwachten. Want je gaat het niet krijgen. Je gaat niet weinig krijgen, maar overvloedig.
Het is onrealistisch om afgang en neerlaag van God te verwachten. Want God wint altijd. En door Hem zijn we meer dan overwinnaars. In Rom. 8, het hoofdstuk dat begint met de consequenties van Goede vrijdag: Zo is er dan nu geen veroordeling voor hen, die in Christus Jezus zijn. schrijft de apostel met absolute overtuiging: Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn? Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken? En de consequentie hiervan is: Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad.
Wat was er aan de hand bij de vrouwen? - ze hielden geen rekening met een levende Jezus!
Ze hadden met álles rekening gehouden, maar niet met de kracht van God en met de levende, opgestane Jezus!
Luc. 24 (5 & 6) beschrijft het zo aangrijpend voor ons. Wanneer de vrouwen het graf binnengaan, zitten en twee engelen, en deze engelen zeggen aan hen: Wat zoekt u de levende bij de doden? Hij is hier niet, maar Hij is opgewekt.
Ze konden er gewoon maar niet bij. Hun denken en hun opvattingen waren nog zo verstokt en geconditioneerd door de oude, wereldse patronen. De nieuwe tijd, het nieuwe denkpatroon, het Paasbeginsel kon er maar niet in. In Marc. 16 treffen wij 4 x hetzelfde patroon aan:
- De vrouwen – ze twijfelen: En zij gingen naar buiten en vluchtten van het graf, want siddering en ontzetting hadden haar bevangen. En zij zeiden niemand iets, want zij waren bevreesd.
- De discipelen – ze twijfelen: Toen Hij des morgens vroeg op de eerste dag der week opgestaan was, verscheen Hij eerst aan Maria van Magdala, van wie Hij zeven boze geesten uitgedreven had. Zij ging heen en berichtte het hun, welke bij Hem geweest waren, die treurden en weenden. En toen zij hoorden, dat Hij leefde en door haar gezien was, geloofden zij het niet.
- Emmausgangers komen het berichten – maar opnieuw is er twijfel: Daarna verscheen Hij in een andere gedaante aan twee van hen op de weg, terwijl zij zich naar het land begaven. En ook die gingen heen om het aan de anderen te berichten. En ook die geloofden zij niet.
Wanneer Jezus ten slotte zelf aan de "elf" verschijnt, spreekt Hij hen hierop aan: Daarna verscheen Hij aan de elven zelf, terwijl zij aanlagen, en Hij verweet hun hun ongeloof en hardheid van hart,omdat zij hen niet geloofden, die Hem aanschouwd hadden, nadat Hij opgewekt was.
De vrouwen komen bij het graf; hun verwachtingen staan in één lijn met de natuurlijke, alledaagse verwachtingen. Maar God heeft een geheel ander plan. Hij heeft voor deze vrouwen een onvoorstelbaar grote verrassing: de Gestorvene is opgestaan! Net zoals het voorspeld is. God heeft zijn woord waar gemaakt.
God doet het vaak anders dan wij het verwachten of zouden doen. Gelukkig maar.
Daarom zegt Hij in Jes. 55: 8: Want mijn gedachten zijn niet uw gedachten en uw wegen zijn niet mijn wegen, luidt het woord des HEREN.
Ik wil je één ding verzekeren: Gods plan is grootser dan jou plan. En beter en mooier. Dat geldt ook de kerk, de gemeente. Dat heb ik zo vaak al ervaren.
Het enige wat de vrouwen en de discipelen moesten doen, was om hun plannen, hun denkwijze en hun verwachtingen aan te passen en in te stellen op Gods plan. Laat je door God verrassen! Besef vanmorgen: het gaat niet om mijn inspanningen, plannen en inzichten; nee, het gaat om Gods plan in mijn leven.
Het aller-, allerbelangrijkst is: zorg dat je daar is waar God spreekt en waar Hij aan het werk is. Laat je eigen plannen varen ten gunste van zijn plannen. Als er zondag een dienst is, dan wil ik er zijn, want ik wil hoor wat God aan mij en aan de gemeente zegt. Mijn eigen gedachten en plannen worden voor me steeds minder belangrijk; ik wil weten wat Gód van plan is. Ik leef niet meer vanuit de normale gang van zaken ("dood is dood" en "het wordt toch niks" en "ga nu maar niet al te veel verwachten..."); Nee, ik ben realistisch. Ik leef vanuit de realiteit van opstanding van Hem die gezegd heeft: Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed. Ik leef vanuit de realiteit van overwinning, wat ook de omstandigheden zijn: Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad.
Dat is de keus die we ook als Koningskerk ook op deze Paasmorgen mogen maken. (Ik wilde het eerst met de coördinatoren en de kerkenraad bespreken, maar misschien is het goed om het meteen ook met u als gemeente te bespreken.)
In deze tijden moeten we in de Koningskerk belangrijke beslissingen nemen. We staan op een kruispunt. We moeten besluiten welke richting we in gaan. Gaat het de richting zijn van de "normale" gang van zaken? gewoon maar wat voorzichtig, terughoudend, met niet al te veel verwachting en niet al te veel visie? Als we dat zouden doen, zullen Joris en ik even de prediking moeten aanpassen. En we zullen eerlijkheidshalve ook onze jaartekst moeten aanpassen. Want onze jaartekst spreekt van leven en overvloed. En als je jaartekst van leven en overvloed spreekt, is het de bedoeling dat álles wat je doet, zegt en plant eveneens hiervan getuigt.
Dat geldt ook ons financiën.
Hier moet ik altijd weer datzelfde verhaaltje vertellen die zo een onuitwisbare indruk op mij hebt gemaakt:
We waren bezig om een evangelisatiedienst voor te bereiden, en ik was nogal enthousiast.
Ik zei: mensen, zullen we er een mooie liturgie van maken.
Waarop de mevrouw zei: "nou, dominee, het moet alleen niet te veel gaan kosten..."
Hier hoor ik de Nederlandse samenleving spreken: "Nou, wat mot het kosten?"

Hier hoor ik het bedrijfsleven spreken: als we er maar zo goedkoop mogelijk vanaf komen, al zou het betekenen dat we mensen uitbuiten en onderbetalen. Hier hoor ik een economische crisis spreken, die grotendeels door domme beslissingen veroorzaakt is. Maar in deze woorden hoor ik niets van de opstanding van Christus. Ik hoor hier mensenplannen, maar ik hoor hier niets van Gods plan en Gods gedachten.
Toen wij vanmorgen naar een begraaftuin kwamen, kwamen we met de verwachting van een geopende graf! De steen is weggerold. Zie, Hij leeft! Zie, de Heer is opgestaan... Hij is waarlijk opgestaan!
En dit is onze boodschap aan deze wereld... en die boodschap klinkt door in de wijze waarop we met elkaar omgaan, en in de wijze waarop wij gasten en vreemdelingen (ook Kop-van-Zuid, Noorder-Eiland en de rest van Feijenoord) tegemoet treden; En het klinkt door in onze visie en planning; Het klinkt door in onze kerkbezoek. Het klinkt door in onze offergaven en in onze financiën...:
De Heer is opgestaan; Hij is waarlijk opgestaan; Hij leeft...
Wij laten ons door God verrassen!
Amen